تخلص

وقتی شاعر نام یا نام معروف خود را در شعرش می آورد تخلص می گویند.

به بیتی که شاعر نام خود را در آن آورده ، نیز بیت تخلص می گویند.  

مانند :            

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز                    مرده آن است که نامش به نکویی نبرند    

ندیدم خوش تر از شعر تو حافظ                  به قرآنی که اندر سینه داری